مخبر - 1398/02/25 - مقصد نهایی کاوشگرهای وویجر و پایونیر کجاست؟

مقصد نهایی کاوشگرهای وویجر و پایونیر کجاست؟
دانشمندان به تازگی موقعیت و مقصد احتمالی بعدی کاوشگرهای وویجر و پایونیر را که چندین دهه پیش به فضا پرتاب شدند، محاسبه کردند.
مقصد نهایی کاوشگرهای وویجر و پایونیر کجاست؟

فضاپیماهایی که در دهه ی 1970 پرتاب شدند، هنوز در خارج از منظومه ی شمسی به مسیر خود ادامه می دهند. در یک بررسی جدید، دانشمندان آینده ی این فضاپیماها، عبور از ستاره های احتمالی و فاصله ی آن ها با هرکدام از ستاره ها را در طی چند میلیون سال پیش بینی کرده اند. ناسا در تاریخ دوم مارس 1972، فضاپیمای پایونیر 10 را پرتاب کرد. پایونیر اولین فضاپیمایی بود که در کمربند سیارکی به سفر پرداخت. تقریبا یک سال بعد، پایونیر 11 پرتاب شد و در 1977، کاوشگر وویجر 2 در فاصله ی چند هفته پس از وویجر 1 پرتاب شد. این فضاپیماها درکنار کاوشگر نیوهورایزنز ناسا تنها فضاپیماهایی هستند که توانایی دسترسی به فضای میان ستاره ای را دارند.تاکنون وویجر 1 و 2 این مرز را شکسته اند و وارد فضای میان ستاره ای شده اند. انتظار می رود فضاپیماهای پایونیر 10، 11 و نیوهورایزنز با ادامه ی این مسیر از حوزه ی نفوذ خورشید یعنی هلیوسفر (منطقه ای حباب مانند که بر اثر بادهای خورشیدی به وجود آمده است و از منظومه ی شمسی در مقابل تشعشعات پرقدرت کیهانی محافظت می کند) عبور کنند و مانند کاوشگرهای وویجر وارد فضای میان ستاره ای شوند.درنهایت، این فضاپیماها به دلیل اتمام سوخت خاموش می شوند؛ تجهیزات علمی آن ها از کار خواهد افتاد و دیگر قادر به مخابره ی اطلاعات نخواهند بود. پایونیر 10 و 11 آخرین پیام های خود را به ترتیب در سال های 2003 و 1995 ارسال کردند. اگرچه این فضاپیماها دیگر سیگنالی به زمین ارسال نمی کنند اما پژوهشگرها عملکرد احتمالی آن ها را پیش بینی کرده اند.

هلیوسفر

نمایش بصری کاوشگرهای وویجر 1 و 2 در حال ترک منظومه ی شمسیانجام محاسبات کمی دشوار هستند، زیرا فضاپیماها دور از زمین حرکت می کنند و کیهان هم در حال حرکت است. کورین ای. ال بیلر جونز از مؤسسه ی ستاره شناسی ماکس پلانک آلمان و دیوید فارنوچیا از مرکز مطالعات اجرام نزدیک به زمین در آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا با استفاده از موقعیت ها و سرعت های سه بعدی 7.2 میلیون ستاره ازجمله داده های رصدخانه ی فضایی گایا (که شامل بیش از 1 میلیارد ستاره است) به محاسبه ی مقصدهای احتمالی این فضاپیماها پرداخته اند.مقاله های مرتبط:

  • برای سفر در میان ستارگان، به چه فضاپیمایی نیاز خواهیم داشت؟
  • شناسایی دومین جرم میان ستاره ای بازدیدکننده از زمین بیلر جونز و فارنوچیا در بررسی خود نزدیک ترین رویارویی بعدی وویجر 1 را نزدیک ترین همسایه ی ستاره ای زمین یعنی پروکسیما قنطورس برآورد کرده اند که این فضاپیما طی 16٬700 سال آینده به آن خواهد رسید. بااین حال، رویایی این دو هیجان انگیز نخواهد بود؛ زیرا بیش ترین نزدیکی فضاپیما به پروکسیما قنطورس 1.1 پارسک (3.5 سال نوری) خواهد که فاصله ای بسیار بسیار دور محسوب می شود.وویجر 1 در حال حاضر در فاصله ی 1.3 پارسک از این ستاره قرار دارد (4.24 سال نوری) بنابراین موقعیت آینده ی آن تفاوت چندانی با موقعیت فعلی ندارد. (خورشید 1.29 پارسک یا 4.24 سال نوری از پروکسیما قنطورس فاصله دارد).نزدیک ترین رویارویی آینده ی وویجر 2 و پایونیر 11 هم با ستاره ی پروکسیما قنطورس خواهد بود؛ درحالی که پایونیر در طی سفر خود، بیش ترین نزدیکی را با ستاره ی Ross 248 تجربه خواهد کرد. این ستاره ی کوچک 10.3 سال نوری از زمین فاصله دارد و در صورت فلکی آندرومدا قرار گرفته است.ده ها هزار سال طول می کشد تا وویجر به نزدیک ترین فاصله با ستاره ی پروکسیما قنطورس برسداین تقابل های دوردست زیاد هم هیجان انگیز نیستند؛ اما براساس پیش بینی بیلیر جونز و فارنوچیا، فضاپیماهای ناسا در مراحل بعدی با ستاره های دورتری روبه رو خواهند شد. برای مثال وویجر 1 در طی 302٬700 سال به ستاره ی TYC 3135-52-1 نزدیک می شود، ستاره ای که در فاصله ی 46.9 سال نوری از زمین قرار گرفته است.این فضاپیما در فاصله ی 0.3 پارسک از این ستاره قرار می گیرد که کمتر از یک سال نوری است؛ بنابراین به قدری نزدیک است که بتواند به ابر اوورت این ستاره نفوذ کند. ابر اوورت پوششی از اجرام کیهانی در اطراف یک منظومه ی ستاره ای است.علاوه بر این، وویجر 1 در مرحله ی بعدی سفر خود در فاصله ی 0.39 پارسک (1.27 سال نوری) از ستاره ی Gaia DR2 2091429484365218432 قرار خواهد گرفت که 159.5 پارسک (520.22 سال نوری) از خورشید فاصله دارد. براساس پیش بینی آن ها این فضاپیما در 3.4 میلیون سال آینده به این ستاره نزدیک خواهد شد. به گفته ی بیلر این پژوهش به دنبال پروژه ی قبلی تیم برای ردیابی منشأ اصلی و مقصد آینده ی جرم اسرارآمیز اومواموا انجام شده است. او می گوید:این پروژه بیشتر جنبه ی سرگرمی دارد اما نشان می دهد برای رسیدن به ستاره های مجاور با سرعت این فضاپیماها چه مقدار زمان لازم است (سرعت فضاپیماها تقریبا 15 کیلومتر بر ثانیه است). همچنین نشان می دهد که برای نزدیک شدن به ستاره های اطراف، ده ها یا حتی صدها هزار سال زمان لازم است. اگر بخواهیم نزدیک ترین ستاره ها را در مدت عمر انسان بررسی کنیم، باید سرعت فضاپیماهایمان را به شدت بالا ببریم.

  • محتوای این خبر به صورت خودکار از سایتهای مورد تایید ج.ا دریافت شده و بدون هیچ دخل و تصرفی نمایش داده می شود. اگر به هر دلیلی نیاز است که خبر حذف شود، لطفا از این لینک استفاده نمایید تا در اسرع وقت اقدام شود.
    اخبار مرتبط




     |  درباره ما |  ارتباط با ما |  تبلیغات |  آخرین پستها |  تیتراخبار |  خبرگزاریها |  صفحه اصلی | 

    مخبر جامعترین و بزرگترین سایت جمع آوری اخبار ایران می باشد که توسط موتور هوشمند جمع آوری و پیش پردازش اخبار هزاران فید خبری را جمع آوری نموده و در اختیار مخاطبان قرار می دهد.
    مخبر هیچگونه مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده نخواهد داشت.