مخبر - 1398/02/24 - حق تالیف و حق تکثیر؛ موضوعاتی تعریف نشده در آثار تولیدی هوش مصنوعی

حق تالیف و حق تکثیر؛ موضوعاتی تعریف نشده در آثار تولیدی هوش مصنوعی
هوش مصنوعی توانایی ساختن موسیقی را دارد؛ ولی آیا این توانایی می تواند هوش مصنوعی را تبدیل به هنرمند کند تا از همه ی حقوق متعلق به اثر هنری بهره مند شود؟
حق تالیف و حق تکثیر؛ موضوعاتی تعریف نشده در آثار تولیدی هوش مصنوعی

با شروع اقدامات برنامه نویسان هوش مصنوعی برای متحول کردن روند ساخت موسیقی، سیستم های حقوقی با سؤالات گیج کننده ی بسیاری درباره ی مالکیت حق تکثیر و حق تألیف مواجه شدند. آیا الگوریتم های هوش مصنوعی خودشان به تنهایی کار می کنند یا این انسان ها هستند که پشت آن ها سنگر گرفته اند؟ اگر نرم افزار هوش مصنوعی که تنها با استفاده از آثار خواننده ای مانند بیانسه آموزش دیده، آهنگی درست مشابه کارهای وی تولید کند، آن وقت چطور؟ جاناتان بیلی (Jonathan Bailey)، مدیر ارشد فناوری شرکت ایزوتوپ (iZotope)، باصراحت بی پاسخ ماندن این گونه سؤالات را افتضاحی حقوقی می نامد.در هیچ کدام از قوانین کپی رایت ایالات متحده نامی از «انسان» برده نشده و تاکنون نیز شکایت های قضایی زیادی به دلیل فقدان این کلمه مطرح نشده است. همین موضوع ضمن ایجاد خلأ در محیط های هنری، باعث شده هیچ جایگاهی برای هوش مصنوعی در حوزه ی کپی رایت یا «حقوق مالکیت ادبی و هنری یک اثر برای صاحب آن» در نظر گرفته نشده باشد. همچنین، این موضوع به آن معنی است که قانون هیچ ارزشی برای توانایی های منحصربه فرد هوش مصنوعی، مانند ظرفیت آن برای کار بی وقفه و تقلید صدای هنرمندی خاص قائل نیست. هر تصمیم قانونی که درباره ی هوش مصنوعی اتخاذ شود، این قابلیت را دارد که آن را به ابزار ارزشمندی برای شکوفاکردن خلاقیت انسان ها یا مانعی بر سر راه خلق آثار هنری موسیقی دانان سخت کوش تبدیل کند؛ شاید هم هر دو.خریدن فایل موسیقی حق استفاده از آن به عنوان داده های آموزشی هوش مصنوعی را هم شامل می شود؟در حال حاضر، هنرمندان با احتمال استفاده از هوش مصنوعی به وسیله ی دیگران برای تقلید سبک آن ها مواجه هستند و قانون کپی رایت فعلی نیز اجازه ی این کار را به سودجویان می دهد. مثلا فرض کنید سیستم هوش مصنوعی به صورت انحصاری براساس موسیقی بیانسه آموزش ببیند. اگر این سیستم بتواند موسیقی شبیه موسیقی بیانسه تولید کند، این موسیقی را می توان متعلق به این خواننده دانست؟ برخی از کارشناسان پاسخ چنین سؤالی را منفی می دانند. مردیت رز (Meredith Rose)، مشاور سیاست گذاری در حوزه ی دانش عمومی می گوید:هیچ قانونی شما را ملزم نمی کند که از منافع حاصل از کار خود چیزی به بیانسه پرداخت کنید؛ مگر اینکه مستقیم از کارهای او نمونه برداری کرده باشید.مردیت رز هنوز نمی داند آیا چنین چیزی به نفع هنرمندان موسیقی دان است یا خیر:فکر می کنم دادگاه ها و غریزه ی عمومی همه ی ما با خود خواهند گفت؛ «خُب، اگر فقط آثار بیانسه را وارد الگوریتم کرده اند و خروجی حاصل یک قطعه موسیقی است؛ پس، این سیستم یک ربات است. واضح است که الگوریتم نمی تواند چیز خاصی به کار اضافه کند و درنتیجه، قطعه ی حاصل کار الگوریتم اثر اصیلی نیست».کریس مامن (Chris Mammen)، یکی از شرکای «وومبل باند دیکنسون» (Womble Bond Dickinson) می گوید:به طورکلی، قانون تمایلی به محافظت از آثاری ندارد که «به سبک آثار دیگر» خلق می شوند؛ چراکه موسیقی دانان همیشه از آثار سایر موسیقی دانان الهام و تأثیر گرفته اند. آیا هنرمند اصلی که سبک وی برای آموزش هوش مصنوعی استفاده شده، هیچ حقی مبنی بر مالکیت معنوی درزمینه ی آثار حاصل دارد؟ پاسخ این سؤال معمولا منفی است؛ چراکه آثار حاصل، کار اصلی نیست که هنرمند نام برده آن را تألیف کرده باشد.

هوش مصنوعی / AIبرای اینکه اثر هنری مشمول قانون کپی رایت باشد، باید هوش مصنوعی قطعه ای تولید کند که شبیه یکی از آثار موجود باشد. به گفته ی رز، چنین قضیه ای زمانی اهمیت می یابد که اثر موسیقیایی حاصل سیستم هوش مصنوعی به عنوان اثری مشابه با آثار خواننده ای خاص و بدون رضایت وی به بازار عرضه شود. در این صورت، این قضیه ناقض قوانین تجاری و حقوق شخصی هنرمند خواهد بود.ادوارد کلاریس (Edward Klaris)، یکی از مدیران شرکت حقوقی کلاریس لاو (Klaris Law)، توضیح می دهد منظور آن ها آثار بیانسه را به طورکلی شامل نمی شود؛ بلکه فقط به موردی خاص از کارهای وی اشاره می کند. به عبارت دیگر، اثری که هوش مصنوعی می سازد، باید دقیقا شبیه به قطعه ی خاصی از آثار وی باشد، نه اینکه در حالت کلی شباهت هایی به کل کارهای بیانسه داشته باشد. به گفته ی کلاریس، اگر چنین چیزی اتفاق بیفتد، می توان گفت قانون کپی رایت نقض شده است. باوجوداین، آموزش مستقیم هوش مصنوعی براساس آثار هنرمندی خاص نیز می تواند به شکل گیری مسائل حقوقی دیگری نیز منجر شود.مقاله های مرتبط:

  • هوش مصنوعی و کپی رایت چه رابطه ای دارند؟
  • از پیشرفت های هوش مصنوعی در تقلید رفتارهای انسانی باید ترسید؟جف بکر (Jeff Becker)، از شرکت سوآنسون، مارتین و بل (Swanson, Martin & Bell) می گوید تولیدکنندگان برنامه های هوش مصنوعی به طوربالقوه حقوق انحصاری مالک حق تکثیر (کپی رایت) را برای بازتولید کارهای وی نقض می کنند و آثاری اقتباسی برمبنای آثار اصلی تولید کنند. او می گوید:اگر یکی از شرکت های هوش مصنوعی برای آموزش برنامه ی خود به نحوی که شبیه هنرمندی خاص عمل کند، قطعه ی موسیقی دارای حق کپی رایت را کپی و دانلود کند، به نظرم این کار چند مشکل دارد.نکته ی خیلی مهم این است که اصلا معلوم نیست هوش مصنوعی ازلحاظ قانونی می تواند براساس موسیقی هایی که حق تکثیر آن ها دراختیار فرد دیگری است، آموزش ببیند یا خیر. سؤالی که مامن مطرح می کند این است: وقتی قطعه ی موسیقی می خرید، حق استفاده از آن به عنوان داده های آموزشی هوش مصنوعی را هم خریده اید؟ کارشناسان هنوز هیچ پاسخ مناسبی برای این سؤال نیافته اند.طی نشستی به میزبانی سایت ورج که در کنفرانس وینتر میوزیک (Winter Music Conference) و با محوریت موضوع هوش مصنوعی و موسیقی برگزار شد، افرادی چون جاناتان بایلی (Jonathan Bailey)، موسیقی دان خلاق و مت آیمونتی (Matt Aimonetti)، مدیرفنی اسپلایس (پلتفرمی فنی برای خلق موسیقی) و تایشی فوکویاما (Taishi Fukuyama)، مدیر ارشد بازاریابی استارتاپ آمادئوس کد (Amadeus Cod)، حضور داشتند. یکی از شرکت کنندگان در این جلسه سؤالی مشابه سؤال بالا مطرح کرد:اگر بخواهم امتیاز آثارم را به شرکتی ببخشم، آیا هوش مصنوعی آن ها این اجازه را پیدا می کند که براساس آن آموزش ببیند؟آیمونتی در پاسخ به این سؤال گفت فکر می کند در حال حاضر برای آموزش الگوریتم ها اصلا نیازی به کسب اجازه از هنرمند نیست؛ چرا که حتی اگر سیستم هوش مصنوعی خیلی دقیق صدای هنرمند را تقلید کند، بازهم آن هنرمند به سختی می تواند ثابت کند آن سیستم برای تقلید از آثار او طراحی شده است.

    هوش مصنوعی / AIدر قانون کپی رایت، هنرمند باید بتواند ثابت کند فرد متخلف به صورت منطقی به اثری که متهم به سوء استفاده از آن هستند، دسترسی معقولی داشته اند. درصورت طرح شکایت از قطعه ی موسیقی ساخته ی هوش مصنوعی، چگونه می توان ثابت کرد الگوریتم با استفاده از آثار شخص مدعی آموزش دیده است؟ به عقیده ی بایلی، بررسی معکوس شبکه ی عصبی برای شناسایی ورودی های آن اصلا کار آسانی نیست؛ زیرا هوش های مصنوعی فقط مجموعه ای از مقادیر عددی و تنظمیات پیکربندی شده هستند.همچنین، درست است که پرونده های حقوقی زیادی درزمینه ی شکایت از هنرمندانی وجود دارد که نام افراد دیگر را در اثر هنری خود نبرده اند؛ ولی شرکت ها می توانند ادعا کنند هوش مصنوعی آن ها راز تجاری است و هنرمندان باید زمان زیادی در دادگاه ها صرف کنند تا چگونگی عملکرد آن را کشف کنند. بکر می گوید:تنها آن دسته از هنرمندان بزرگی که توانایی پرداخت هزینه های دادگاه ها را دارند، می توانند به این نقطه برسند.مقاله های مرتبط:

  • یک نگاه فلسفی: آیا هوش مصنوعی می تواند هنرمند شود؟
  • آیا آینده موسیقی می تواند با هوش مصنوعی گره بخوردقانون کپی رایت باید با مسئله ی مهم تر حق تألیف (Authorship) هم کنار بیاید؛ یعنی سیستم هوش مصنوعی می تواند مدعی حق قانونی تألیف و مالکیت فکری در موسیقی ای باشد که تولید می کند یا اینکه آن متعلق به انسانی است که آن نرم افزار را تولید کرده است؟ مباحثی مانند اینکه آیا نرم افزار می تواند مؤلف اثر موسیقیایی باشد یا خیر، در ایالات متحده عمری بیش از 50 سال دارد. در سال 1965، اداره ی کل کپی رایت در ایالات متحده این موضوع را در گزارش سالانه ی خود و با عنوان «مشکلات ناشی از فناوری کامپیوتر» مطرح کرد. در این گزارش آمده اداره ی نام برده در آن زمان، درخواستی درباره ی قطعه موسیقی تولید شده ی کامپیوتر دریافت کرده و مطمئن بود هم تعداد آثار تولیدیا نوشته شده ی کامپیوترها و هم مسائلی در این حوزه که این اداره باید با آن ها برخورد کند، در آینده بیشتر خواهد شد.با وجود این هشدار زودهنگام، قانون فعلی کپی رایت ایالات متحده درباره ی حق تألیف آثاری که انسان ها خلق نکرده اند، دچار ابهاماتی است. در حال حاضر، وکلا هنوز هم در حال دست وپنجه نرم کردن با مفاد حکمی هستند که البته کامپیوترها و هوش مصنوعی را اصلا شامل نمی شود؛ حکم ویژه ای که درباره ی میمونی صادر شد که عکس سلفی گرفت. موضوع این پرونده، میمونی است که دوربین یکی از عکاسان را گرفت و از خودش عکس انداخت و موجب شدت یافتن جنجال هایی شد که همگی یک سؤال را مطرح می کردند: «خالق واقعی عکس کیست که باید حق کپی رایت آن را دراختیار داشته باشد؟ عکاسی که دوربین را تنظیم کرد و شرایط لازم برای شکار کلوزآپ از چهره را فراهم کرد یا میمونی که دکمه را فشار داد و عکس را گرفت؟

    selfie / سلفیسرانجام، دادگاه استیناف حوزه ی نهم ایالات متحده آمریکا با صدور حکمی مبنی بر اینکه میمون نمی تواند دارنده ی حق کپی رایت باشد، به دو نکته اشاره کرد:استفاده از اصطلاحاتی مانند «کودکان» و «همسران» در قانون کپی رایت این مفهوم را می رساند که مؤلف باید انسان باشد و با اینکه دادگاه ها اجازه ی استفاده از این قانون را به شرکت ها داده اند، باید بدانید شرکت ها را انسان ها تشکیل می دهند و تحت مالکیت آن ها قرار دارند، نه حیوانات.خیلی ها برای بحث درباره ی هوش مصنوعی و حق تألیف به این حکم استناد می کنند. اگر میمون نمی تواند حق کپی رایت را دراختیار داشته باشد، بسیار خُب، پس هوش مصنوعی که کل قطعه ی موسیقیایی را خودش نوشته است، چطور؟ حق تألیف متعلق به چه کسی است؟ انسانی که هوش مصنوعی را ساخته یا خود هوش مصنوعی؟ یا شاید آن اثر تحت مالکیت عمومی قرار می گیرد؟ مهم ترین نکته ی این مسئله آن است که قانون کپی رایت فعلی ایالات متحده هرگز هیچ تفاوتی بین انسان ها و غیرانسان ها قائل نشده است.انسان بودن شرط لازم برای به رسمیت شناخته شدن خالق اثر به عنوان مؤلف قانونی آن استبااین حال، تهیه کنندگان کتابچه ی «خلاصه ای از اقدامات اداره ی کپی رایت ایالات متحده» (Compendium of U.S. Copyright Office Practices) که دستورالعملی است برای استفاده ی کارکنان اداره ی کپی رایت نوشته شده، زمان زیادی صرف توضیح این مسئله کردند چگونه انسان بودن، شرطی لازم برای به رسمیت شناخته شدن به عنوان مؤلف قانونی یک اثر هنری است.در این کتابچه بخشی به این نام وجود دارد: شرایط لازم برای مؤلف انسانی. برای شرایطی که اثری فاقد یک مؤلف انسانی است نیز توضیحات جداگانه ای درج شده است. طبق مفاد این کتابچه، گیاهان را نمی توان مؤلف دانست. همچنین، موجودات مافوق طبیعی یا «آثار تولید شده توسط ماشین ها یا فرایندهای صرفا مکانیکی که یا فرایندی که به صورت تصادفی یا خودکار و بدون استفاده از هیچگونه ورودی خلاقانه یا مداخله ی انسان های مؤلف عمل می کنند» را هم نمی توان دارای حق تألیف دانست. این کتابچه را تازگی ها به روزرسانی و در آن ذکر کرده اند که «عکسی که توسط یک میمون گرفته می شود» را نمی توان مشمول کپی رایت دانست. اما هنوز هیچ اشاره ای به هوش مصنوعی در این کتاب نشده است.

    هوش مصنوعی / AIهمین چند هفته ی پیش، ملغمه ی درهم وبرهمی از همه ی این مشکلات عجیب وغریب روی داد. برنامه ی «اندل» (Endel) اپلیکیشنی است که با استفاده از هوش مصنوعی اقدام به تولید «مناظر صوتی» واکنش گرا می کند که هر کدام از آن ها، ویژگی های شخصی دارند. توسعه دهندگان این برنامه برای توزیع محصولات خود به تازگی قراردادی با شرکت وارنر میوزیک (Music Warner) امضا کرده که در بخشی از آن گفته شده است وارنر باید نام همکاران یا یاری دهندگان هر قطعه ی موسیقی را بداند تا برای ثبت کپی رایت عمل کند.در ابتدای کار، این شرکت نمی توانست درباره ی نام «آهنگساز» اثر تصمیم بگیرد، چرا که آن ها از هوش مصنوعی برای تولید تمام اصوات استفاده کرده بودند. سرانجام، تصمیم بر آن شد تا اسم همه ی کارمند اندل متشکل از 6 نفر را به عنوان آهنگسازان هر 600 قطعه موسیقی تولیدشده توسط شرکت اعلام کنند. اولگ استویتسکی، بنیانگذار وارنر، می گوید:اسم من به عنوان یک آهنگساز در این آثار نوشته شد؛ در صورتی که من اصلا نمی دانم چطور آهنگ بسازم.مقاله های مرتبط:

  • اولین کتاب معتبر نوشته شده توسط هوش مصنوعی، کیفیت مناسبی دارد؟
  • اثر هنری تولیدشده توسط هوش مصنوعی در حراجی به قیمت 432,500 دلار فروخته شد
  • ویدئو آرت سالن کنسرت والت دیزنی؛ اثر مشترک انسان و هوش مصنوعیمثل یک جک بی مزه به نظر می رسد، اما واقعیت این است که جلوگیری از مالکیت حق تکثیر اینگونه آثار توسط انسان ها به محدودسازی توانایی های آن ها در استفاده از این الگوریتم ها برای خلق آثار خلاقانه منتهی می شود.کلاریس می گوید:اگر شما آثاری را که با کمک هوش مصنوعی تولید می شوند، به عنوان شکل جدیدی از هنر بپذیرید و حقوق مالکیت فکری فردی که الگوریتم را ساخته نادیده بگیرید، یعنی دارید می گویید که «تو اخراجی» و همه ی انگیزه های وی برای خلق کردن را نابود می کنید.اندل به این خاطر توانست اسم همه ی کارمندانش را به عنوان آهنگساز در آثار خود درج کند که در ایالات متحده، همین که فردی ادعا کند مؤلف یک اثر است، کفایت می کند. اما، در صورتی که بازخوردهای منفی در خصوص کاری وجود داشته باشد (مانند اتفاقی که در مورد آن میمون و سلفی مشهورش اتفاق افتاد)، مؤلفان باید ثابت کنند که آن ها خالقان اثر موردنظر هستند. همین رویه را می توان در مورد موسیقی و هوش مصنوعی در پیش گرفت تا اولویت های لازم برای تشخیص نحوه ی برخورد با این نوع موضوعات در قانون کپی رایت شناسایی شود. میلیون ها راه برای تجزیه وتحلیل این مشکل وجود دارد.در حال حاضر، پرسش های بدون پاسخ زیادی درباره ی کپی رایت وجود دارد. رز می گوید:اگر کمی عمیق تر به این مسائل بیندیشید، به مسائلی مربوط به هوش مصنوعی و هویت قانونی آن پی خواهید برد که به تدریج به سمت «موجود شدن» حرکت می کند. آیا یک نرم افزار می تواند خلاق باشد؟ اگر خلاقیت یک نرم افزار هوش مصنوعی متعلق به هیچ کس جز خودش نباشد، چطور؟بکر می گوید:هنوز چیزی نمی دانیم. حل این مسائل، راهی است که تا گام درون آن نگذاریم چیزی از آن نخواهیم فهمید.

  • محتوای این خبر به صورت خودکار از سایتهای مورد تایید ج.ا دریافت شده و بدون هیچ دخل و تصرفی نمایش داده می شود. اگر به هر دلیلی نیاز است که خبر حذف شود، لطفا از این لینک استفاده نمایید تا در اسرع وقت اقدام شود.
    اخبار مرتبط




     |  درباره ما |  ارتباط با ما |  تبلیغات |  آخرین پستها |  تیتراخبار |  خبرگزاریها |  صفحه اصلی | 

    مخبر جامعترین و بزرگترین سایت جمع آوری اخبار ایران می باشد که توسط موتور هوشمند جمع آوری و پیش پردازش اخبار هزاران فید خبری را جمع آوری نموده و در اختیار مخاطبان قرار می دهد.
    مخبر هیچگونه مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده نخواهد داشت.