مخبر - 1398/02/23 - شمارش معکوس برای مسابقه فضایی در ماه (بخش دوم و پایانی)

شمارش معکوس برای مسابقه فضایی در ماه (بخش دوم و پایانی)
نیم قرن پس از آخرین حضور انسان در ماه، اکنون توافق نظری بین ابرقدرت های فضایی جهان و شرکت های خصوصی برای بازگشت به ماه به وجود آمده است.
شمارش معکوس برای مسابقه فضایی در ماه (بخش دوم و پایانی)

یادداشتی که در ادامه خواهید خواند، برگردانی از مقاله ای است که ریوکا گالکن، نویسنده ی برجسته ی کانادایی - آمریکایی (متولد 1976) به تازگی به رشته ی تحریر در آورده است. ویرایشی از این مقاله روز دوشنبه 6 مه (16 اردیبهشت) در نسخه ی کاغذی مجله نیویورکر (New Yorker) به چاپ رسیده است. گالکن در مقاله ای که خواهید خواند، نگاهی به نقطه نظرات و دیدگاه های برخی کارآفرینان و تاجران دنیای اکتشافات فضایی - به طور مشخص ماه - و همین طور دانشمندان و متخصصان دیگر دارد که با سوابق شغلی و خانوادگی گوناگون به نحوی وارد دنیای اکتشافات فضایی شده اند و وجه مشترک همه ی آن ها هم رؤیای ماه است. گالکن بر این عقیده است رقابت فضایی یا «تب ماه» که حالا گریبانگیر بسیاری از سازمان ها و نهادهای دولتی تا شرکت های خصوصی شده، می تواند همچون تیغی دو لبه باشد؛ هم به نفع بشریت باشد، هم موجب اختلافات و سوءتفاهم های گسترده ای بین ملل جهان شود. در ادامه با بخش دوم از این مقاله خواندنی همراه زومیت باشید:در نوامبر سال 2018، ناسا 9 شرکت را به عنوان بخشی از «برنامه خدمات محموله تجاری ماه» برگزید: اگر ناسا بخواهد محموله ای را به ماه ارسال کند، این شرکت ها برای حمل و نقل مورد تأیید آژانس فضایی خواهند بود؛ همچون «فدکس (شرکت پست مشهور آمریکایی) برای فضا» یا «دی اچ ال (DHL)» زیر مجموعه شرکت دویچه پست (بزرگ ترین شرکت پستی آلمان). برخی از این اسم ها بزرگ و شناخته شده هستند، مانند شرکت هوافضای لاکهید مارتین. بااین حال، شرکت «ماستن اسپیس سیستمز» تنها 16 کارمند دارد. این شرکت در حال توسعه راکت های «برخاست و فرود عمودی (VTVL)» است و در زمانی که ناسا با این شرکت قرارداد بست تنها 5 کارمند داشت.شان ماهونی، مدیرعامل اجرایی شرکت ماستون، می گوید: «تمرکز ما راکت های چندبارمصرف هستند. ما راکتی داریم که 227 بار پرتاب شده است. ما می خواهیم فضا مقرون به صرفه باشد.» ماستن قصد دارد حمل محموله های خود به مقصد ماه را از سال 2021 شروع کند. اغلب این بارها را محموله های علمی، عمدتا ناسا و برخی نیز به شرکت های خصوصی تعلق خواهند داشت. از جمله تجهیزاتی که ناسا می خواهد به ماه ارسال کند، یک سلول خورشیدی و همین طور دستگاه ناوبری است که آژانس فضایی می خواهد در شرایط ماه آزمایش کند.

موشک های اکسودیاک

راکت های اکسودیاک شبیه دو بالن طلایی رنگ هستند که روی یک اسکلت فلزی سوار شده اند
ماهونی و من در هنگام صرف غذا در رستوران ویجر در زمینه ی پایگاه فضایی صحبت کردیم. ویجر شباهتی به رستوران مِل در مجموعه تلویزیونی «آلیس (Alice)» دارد - بسیاری از عناصر اکتشاف ماه مرا به یاد نمایش های تلویزیونی قدیمی، به ویژه بونانزا می اندازد - من ساندویچ پنیر گریل شده، غذای مخصوص رستوران پایگاه را سفارش دادم. ماهونی می گوید: «من سابقه ام تجارت است اهل فضا نیستم. بنابراین خیلی باید در این مورد یاد بگیرم.»آب در ماه، حکم نفت را دارد ماهونی معتقد است به دلیل اینکه صنعت فضایی برای ده ها سال در انحصار دولت بوده، هیچ جایی برای ریسک یا رقابت ندارد و ترس از شکست همیشه غالب است. او می گوید: «لاکهید مارتین و بوئینگ می توانند هزینه های گزافی را بپردازند. به عنوان یک تاجر، وقتی که یک وجه تضمین کلان می بینید، خدماتی می بینید که می تواند بسیار ارزان تر فراهم شود، آنجا ارزش را نیز می بینید.»ما در میان باد شدیدی که در آشیانه های هواپیما پیچیده قدم زدیم؛ جایی که ماستن آنجا تولیداتش را انجام می دهد. اینجا هیچ خبری از آن دست محفظه های خلاء یا اتاقک های سفیدی که در دیگر شرکت های هوافضا می بینید نیست. در عوض، قسمت های بار تریلی دیده می شوند که روی آن قطعات راکت برای آزمایش بارگیری شدند. مخازن هلیوم و آچارهایی تقریبا به هر اندازه ای دیده می شود. مرد جوانی که لباس ورزشی دانشگاه هوانوردی ایمبری ریدل را بر تن و ماسک جوشکاری بر سرش دارد، روی موتوری کار می کند.

 پلَنت وَک

پلنِت وَک اساسا یک جارو برقی فضایی است که وظیفه ی گردآوری نمونه های ماه را برعهده داردماهونی به موتور بدون روکشی نزدیک به یک کامپیوتر اشاره می کند و می گوید: «برخی از این مدل های راکتی واقعا با کامپیوترهای تک بُردی رزبری پای (Raspberry Pi) کار می کنند که یک کامپیوتر واقعا ساده ی سی و پنج دلاری است. منظورم این است که برخی از قطعات را می توانیم از شرکت های خرده فروشی مثل هوم دیپو، خریداری کنیم.»شرکت ماستن در سال 2004 توسط دیوید ماستن، مهندس نرم افزار و سیستم تأسیس شد که هم زمان به عنوان مدیر ارشد فناوری شرکت هم کار می کرد. ماستن به من گفت: «وقتی بچه بودم، می خواستم فضانورد شوم. اما در دهه ی 1980، فضا دیگر موضوع خسته کننده ای شده بود که به هیچ جایی نمی رفت، اما چیز جدیدی به نام کامپیوتر آمده بود.» او تبدیل به یک مشاور آی تی شد و در مجموعه ای از استارتاپ ها هم کار کرد. در طول این مدت، راکت ها به عنوان سرگرمی ماستن باقی ماندند.تماشای بلند شدن راکت های ماستن از زمین منظره ای دیدنی است. یکی از جدیدترین این راکت ها، «اِکسودیاک» نام دارد که شبیه دو بالن طلایی رنگ است که روی یک اسکلت فلزی سوار شده باشند. در آزمایشی که حالا انجام می شود، اکسودیاک وظیفه سختی را برعهده دارد: باید «پلنِت وَک» را حمل کند که اساسا یک جاروبرقی فضایی است. راکت ها کاملا خودکار هستند، مگر اینکه اپراتورها خودشان هدایت را برعهده بگیرد. ماستن به من می گوید: «ما باور داریم که کامپیوترها می توانند بهتر از انسان ها راکت ها را به پرواز در بیاورند.»بسیاری از دانشمندان نیاز کمی برای انسان در ماه می بینند، چرا که ربات ها می توانند ایمن تر و ارزان تر کارها را انجام دهند. Qfwfq، راوی مجموعه داستان «کمدی های کیهانی»، نوشته ی ایتالو کالوینو، می گوید: «اکنون شما از من می پرسید که چه چیزی در جهان وجود دارد که ما برای آن به ماه می رویم. ما می رویم که شیر را با یک قاشق بزرگ و یک سطل جمع کنیم.»انرژی خورشیدی در فضا، منبعی نامحدود و بی پایان از انرژی سبز استدر دنیای واقعی، ما برای آب به آنجا می رویم. جورج سورز، استاد منابع فضایی در دانشکده معادن کلرادو، به من می گوید: «آب حکم نفت ماه را دارد.» روی پنجره ی دفتر سورز برچسبی دیده می شود که روی آن نوشته: «ابزار من پلوتو را اکتشاف کرد.» این برچسب به این دلیل نصب شده که کاوشگر ساخت او پلوتو را اکتشاف کرده است. سورز مهندس ارشد راکتی بود که در سال 2006 «کاوشگر نیوهورایزنز (افق های نو)» ناسا را پرتاب کرد. این کاوشگر از نزدیکی پلوتو و همین طور سنگ فضایی «آلتیما تولی» پرواز کرد که سیارکی دوتایی به قطر 30 کیلومتر در کمربند سیارکی کویپر است. او می گوید: «کار من طی این دو سال فقط منابع فضایی بوده است.»آزمایشگاه او در دانشکده معادن، در میان تجهیزات مختلف، وسایل نقلیه کوچک را طراحی می کند که می تواند روزی توسط هوش مصنوعی کنترل شود و برای استخراج آب مورد استفاده قرار گیرد. آب در فضا برای نوشیدن و همچنین به عنوان منبع اکسیژن ارزشمند است. سورز به من گفت که آب می تواند به سوخت راکت ها نیز تبدیل شود. او می گوید: «ماه می تواند به یک پمپ بنزین فضایی تبدیل شود.»

استخراج منابع سیارک ها

جف بزوس تصور می کند، اگر انسان بتواند ابتدا در ماه اسکان پیدا کند، می تواند راحت تر به مریخ برسد. بزوس فکر می کند اسکان انسان در اطراف زمین منطقی تر است، این سناریو امن تر است، زیرا اگر مشکلی پیش بیاید، به زمین نزدیک تر خواهد بود
این به نظرم وحشتناک است، اما برای اکثر دانشمندانی که با آن ها صحبت کردم این طور نیست. سورز می گوید: «آب می تواند جهت تأمین سوخت راکت ها برای سفر به مریخ استفاده شود. سفری که می تواند حدود 9 ماه طول بکشد. البته با هزینه ای به مراتب کمتر از زمین.» او توضیح داد که پرتاب سوخت از ماه به جای زمین، مانند بالا رفتن از ساختمان امپایر استیت (برجی 102 طبقه ای در منهتن نیویورک) در مقابل کوه اورست است. سوخت حدود 90 درصد از وزن راکت را تشکیل می دهد و هر کیلوگرمی که از زمین به ماه برده می شود، تقریبا 35 هزار دلار هزینه دارد. به این ترتیب، اگر سوخت را با خود از زمین نبریم، ارسال یک کاوشگر به سیاره ی مشتری نیز بسیار ارزان تر از این تمام می شود. پایین سالن، در مرکز آزمایشگاه منابع فضایی، نزدیک مخزن هایی که شبیه سازی ماه و سیارک ها یک چاپگر کوچک 3 بعدی گذاشته اند. چهار دانش آموخته در آنجا به همراه آنخل ابود مادرید، مدیر مرکز در حال مونتاژ بودند. من از آن ها پرسیدم که چاپ 3 بعدی مثلا یک الکترولیزر چقدر می تواند سخت باشد. الکترولیز، دستگاهی است که برای جدا کردن هیدروژن از اکسیژن آب به کار می رود و می تواند برای تولید سوخت راکت به کار برود. آن ها خندیدند.اولین تریلیونر در فضا کسی است که منابع سیارکی را استخراج کندهانتر ویلیامز که گوشواره هایی به رنگ یاقوت کبود به گوش دارد، می گوید: «اجازه بدهید چیز بسیار جالبی به شما نشان بدهم.» او کمی نمک دریایی را داخل یک فنجان پلاستیکی ریخت و به آن آب اضافه کرد. بعد 2 پونز نقره ای را به ته فنجان پلاستیکی چسباند، سپس باتری را به آن وصل کرد. روی پونزها حباب های کوچکی درست شدند. اکسیژن داشت از هیدروژن جدا می شد. شما هم احتمالا این آزمایش را در مدرسه انجام دادید، بدون اینکه سررشته ای از علم راکت داشته باشید. ویلیامز می گوید: «ایده این است که هرچه به ماه می رسد ساده باشد. همین قدر ساده.»بن تریفت، یکی دیگر از دانشجویان، افزود: «این می تواند مانند زندگی کردن تنها با اتکا به منابع موجود در زمین باشد.» تریفت قبلا در دوره ی کارشناسی در رشته ی تئاتر تحصیل کرده و بعدا پیش از اینکه به رشته مهندسی بیاید و وارد برنامه های منابع فضایی شود، خودش یک نانوایی راه انداخته بود. تریفت ادامه می دهد:«تصمیم گرفتم رشد کنم و کاری واقعی انجام بدهم.» ابود مادرید می گوید: «منظورش از واقعی رفتن به ماه است.» سورز به من می گوید: «حمل و نقل به خودی خود تمام نمی شود.»

جف بزوس تصور می کند، اگر انسان بتواند ابتدا در ماه اسکان پیدا کند

از سال 2015، و از زمانی که اخترفیزیکدان، نیل دگراس تایسون استخراج منابع سیارک ها را ایده ای تریلیون دلاری نامید، شمار زیادی از شرکت های معدنکاری شروع به کار کرده اندسورز در مورد انرژی خورشیدی هیجان زده است که در حال حاضر انرژي بسیاری از ماهواره ها را در فضا تأمین می کند، جایی که دیگر شب یا ابری در کار نیست. او گمان می کند که اگر ما در ماه پایگاهی داشته باشیم، می توانیم از چاپگرهای 3 بعدی برای ساخت پنل های خورشیدی غول پیکری به طول 2 کیلومتر استفاده کنیم و بعدا این پنل ها را به مدار بفرستیم. و انرژی به دست آمده را هم می توانیم ازطریق تابش مایکروویو به زمین منتقل کنیم. سورز می گوید: «انرژی خورشیدی در فضا، یک منبع نامحدود و بی پایان از انرژی سبز است. اصلا نیازی به کارهای جادویی ندارد و بخش زیادی از فناوری (مورد نیاز برای آن) همین حالا آماده است. فکر می کنم اگر بخواهیم، می توانیم تا سال 2030 این کار را انجام دهیم.»روی یکی دیگر از برچسب هایی که در دفتر سورز می بینم نوشته شده: «فیزیکدانان کوارک های (ذرات بنیادین) عجیبی دارند!» سایر متخصصان عقیده متفاوتی در مورد منابع موجود در فضا دارند. سیارک ها از فلزات گران بهایی مانند پلاتین، پالادیوم و طلا برخوردار هستند. از سال 2015، زمانی که اخترفیزیکدان، نیل دگراس تایسون، اعلام کرد: «اولین تریلیونر در فضا کسی خواهد بود که منابع طبیعی سیارک را استخراج کند»، تعدادی از شرکت های استخراج معادن سیارکی به فضا رفته اند و برخی منابع سیارک ها را نیز استخراج کرده اند. اما شکار سیارک باتوجه به طول مأموریت و ماهیت ریسک پذیرش درست مانند شکار نهنگ است. در مقابل، ماه فقط 3 روز با زمین فاصله دارد و حرکات آن برای ما آشنا است. ناسا اخیرا 10 شرکت را به عنوان پیمانکاران احتمالی خود برای تأمین تجهیزات جمع آوری و تجزیه و تحلیل خاک فضا معرفی کرده است. یکی از این شرکت ها «هانیبی رباتیکز» است. من از بخش فناوری های اکتشافی این شرکت در پاسادینا، کالیفرنیا دیدن کردم که از بیرون مثل چند کپه ماست یخ زده بود؛ دسته ای ساختمان بتونی به رنگ بژ.ما روی زمین آدم های کوته فکر و بدعنقی هستیم، روی ماه هم همین طوریمداخل ساختمان نمونه هایی از سنگ های ماه، پلَنت وَک که در ماستن آزمایش شده بود و یک فضاپیمای بخار دیده می شد که برای یافتن آب در خاک ماه (یا روی سیارک ها) طراحی شده بود. کریس زاچنی، معاون شرکت هانیبی رباتیکز که منتظر تولد سومین فرزندش طی روزهای آینده است، می گوید: «خیلی به جایی که در آن متولد می شوید بستگی دارد.»زاچنی توضیح می دهد که خودش چگونه توانست وارد حوزه ی معدنکاری فضایی شود. زاچنی اصالتی لهستانی دارد، پدرش یک موسیقیدان بوده و می خواسته که پسرش هم راه او را دنبال کند. زاچنی گفت: «چه ناامیدی ای باید برای او (پدرم) به بار آورده باشم که وقتم را با فکر کردن به ماه می گذارندم» وقتی او هفده ساله بود، خانواده اش به آفریقای جنوبی نقل مکان کرد. زاچنی در آنجا با بورسیه ای از سوی «دِ بیرز»، مجموعه شرکت های لوکزامبورگی که در زمینه ی استخراج الماس، تراش الماس، تجارت الماس فعالیت می کنند، به تحصیل در رشته معدنکاری مشغول شد و در حین تحصیل در معدن های الماس نیز کار می کرد. او گفت: «با مدرک مهندسی مکانیک به عنوان ممتازترین دانشجوی کلاسم فارغ التحصيل شدم، و بعدا به ناگاه خودم را در عمق 12 هزار پایی زمین دیدم.»

باز آلدرین

باز آلدرین، برای مدت کوتاهی امیدوار بود که بتواند به جای نیل آرمسترانگ، اولین گا م ها را روی ماه بگذارد
زاچنی دو سال را در معدن زغال سنگ، و یک ماه را هم در یک معدن طلا صرف کرد که در آن زمان عمیق ترین معدن جهان بود. او می گوید: «رؤیایم همیشه فضا بود، اما حق انتخابی برای آن نداشتم.» او در سال 2000، به مدت یک سال دستیار تحقیقاتی استاد گروه علوم و مهندسی مواد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی شد. «می دانستم برایم خیلی دیر شده که وارد دنیای فضا شوم و پذیرفته بودم. اما من تخصص معدنکاری داشتم. به استادی (که با او کار می کردم) گفتم که به من نخندد، اما می خواهم وارد کار معدنکاری فضایی شوم.»آنچه در ماه می توان یافت، عمدتا ناشناخته باقی مانده، اگرچه گمانه زنی هایی منطقی وجود دارد. هانیبی یکی از شرکت های رو به ازدیادی است که در حال توسعه ی ماه نوردهای استانداردسازی شده هستند. کشورهای کوچکی که سازمان فضایی ملی ندارند و همین طور شرکت های خصوصی، به زودی می توانند با یکی از این شکارچیان رباتیک که روی هر کدام آرم های شرکت به شکل یک شانه ی عسل نصب شده روی ماه جولان دهند.باز آلدرین، برای مدت کوتاهی امیدوار بود که بتواند به جای نیل آرمسترانگ، اولین گا م ها را روی ماه بگذارد. مایکل کولینز که در خلال مأموریت آپولو 11، درحالی که آرمسترانگ و آلدرین روی ماه راه می رفتند، خلبان گردونه فرماندهی را برعهده داشت، در مورد آلدرین گفته است که «او بیش از انکه قدردان این باشد که دومین فرد گام نهاده روی ماه است، از اینکه اولین نفر نیست دلخور بود.» به همین دلیل هم در ماه، آرمسترانگ عکس هایی از آلدرین گرفت، اما آلدرین هیچ عکسی از آرمسترانگ نگرفت. نیل آرمسترانگ خود معدود تصاویر موجود از خودش را ثبت کرده است که آن هم بازتاب تصویر خودش در کلاه فضانوردی آلدرین در حالی است که دارد به پرچم ادای احترام می کند. ما روی زمین آدم های کوته فکر و بدعنقی هستیم، روی ماه هم همین طوریم. اگر انسان بتواند ابتدا در ماه اسکان پیدا کند، می تواند راحت تر به مریخ برسدقوانین فضایی به وسیله ی «معاهده فضایی ماورای جو 1967» مدون شدند که به امضای 108 کشور، از جمله تمام کشورهایی که برنامه های فضایی منسجمی دارند رسیده است. آلن برینستن، معاون توسعه جهانی شرکت «مون اکسپرس» که در حوزه ی اکتشافات ماه فعالیت می کند، توضیح می دهد: «قوانین حاکم بر فضای بیرونی شبیه قوانین دریاها است. اگر 200 مایل (320 کیلومتر) از فلات قاره فاصله بگیرید، آب ها دیگر به هیچ کس تعلق ندارد، بلکه متعلق به همه است.»مون اکسپرس، ماه را قاره هشتم می داند. این شرکت که در فلوریدا مستقر است، امیدوار است که اولین ماه نورد خود را در سال 2020 روی ماه فرود بیاورد. این کاوشگر یک تلسکوپ و همچنین خاکستر اجساد مشتریان شرکت سلستیس را با خود به آنجا می برد. برینستن در ادامه می گوید: «اگر شما در آب های آزاد توری بیاندازید و ماهی هایی را صید کنید و به عرشه ی کشتی بیاورید، این ماهی ها مال شما خواهند بود. وضعیت می تواند عوض شود، اما در حال حاضر ایالات متحده معاهده فضایی ماورای جو را این طور تفسیر می کند.»کشورهای مستقل تفسیرهای خود را از این معاهده دارند و چارچوب های قانونی خود را نیز به تصویب رسانده اند. کشور لوکزامبورگ خود را به عنوان «یک محیط قانونی، نظارتی و تجاری منحصر به فرد» برای شرکت های حوزه ی معدنکاری فضایی معرفی کرده و اولین کشور اروپایی است که قوانین مشابه ایالات متحده را تصویب کرده و پذیرفته که منابع موجود در فضا توسط شرکت های خصوصی قابل بهره برداری هستند.

دیمیتری راگوژین

دیمیتری راگوژین، رئیس آژانس فضایی روسیه (روسکاسموس) در آوریل 2014 در پی تحریم های اقتصادی آمریکا علیه روسیه به طعنه گفت که شاید فضانوردان آمریکایی بخواهند به وسیله ی ترامپولین به ایستگاه فضایی بین المللی برونددشوار نیست که تصور کنیم توسعه در ماه نیز مانند تمام توسعه های دیگر، کمابیش کمتر مسالمت آمیز و منصفانه باشد. (حداقل اینکه برخلاف استعمارگری های روی کره زمین، آنجا دیگر بومیانی نخواهند بود که زمین هایشان غصب می شود.) فیلیپ متسگر، فیزیکدان سیاره ای از دانشگاه مرکزی فلوریدا، گفت: «من واقعا خوشحالم که همه ی این کشورها و شرکت ها به ماه می روند. اما مشکلاتی نیز به وجود خواهد آمد.»هر کشوری می تواند با یک سال اعلام قبلی از معاهده فضایی ماورای جو خارج شود. او در ادامه افزود: «اگر هر کشوری حس کند که صلاحیت رهبری در فضا را دارد، می تواند انگیزه کافی برای خروج از معاهده داشته باشد.»بنابراین همین حالا هم رقابت ضمنی وجود دارد. از سوی دیگر، تمامی سازمان های فضایی موفقیت کاوشگر چانگ ای 4 را تحسین کردند. این مأموریت همکاری های علمی با آلمان، هلند، عربستان سعودی و سوئد داشت. ناسا با بسیاری از کشورها در فضا همکاری می کند و اطلاعات، شبکه های ارتباطی و تخصص خود را با آن ها سهیم می شود. راکت های روسی (سایوز) فضانوردان آمریکایی را به ایستگاه فضایی بین المللی می برند. تا جایی که وقتی که در واکنش به تحریم های اقتصادی (آمریکا علیه روسیه)، رئیس سازمان فضایی روسیه گفته بود که شاید فضانوردان آمریکایی بتوانند به وسیله ی ترامپولین به ایستگاه فضایی بروند، این اظهارنظر به نوعی تکبر روسیه را نشان می داد؛ اما درنهایت غائله ختم به خیر شد.بااین حال، ناسا با شرکت بوئینگ و اسپیس ایکس قراردادهایی دارد تا از امسال فضانوردان را به ایستگاه فضایی بین المللی برساند. به این ترتیب، آمریکا دیگر برای فرستادن فضانوردان به مدار زمین به روسیه متکی نخواهد بود. روسیه و چین می گویند که در پایگاه ماه با هم همکاری هایی خواهند داشت. ناسا هم قبلا با سازمان ملی فضایی چین همکاری هایی داشت، اما در سال 2011، شش ماه پس از اینکه برخی اعضای ناسا از تأسیسات سازمان ملی فضایی چین بازدید کردند، کنگره این همکاری ها را ممنوع اعلام کرد.طبیعی است که بخواهیم اختلالی در ماه به وجود نیاید، اما روشن است که انسان ها دست به چنین کاری خواهند زد. اما لازم است که آنجا زندگی کنیم؟ جف بزوس، بنیانگذار آمازون، فکر می کند که صنایع انرژی و سنگین را می توان به ماه منتقل کرد و زمین را به سیاره ای مسکونی با اقامتگاه ها، پارک ها و صنایع سبک بدل کرد. شرکت بزوس، بلو ارجین در حال ساخت راکت های چندبارمصرف است که هدف از آن سهولت در دسترسی به فضا برای انسان ها و در بلند مدت نیز تأسیس نیروگاه هایی در آنجا است تا از بار صنعتی زمین کاسته شود و محیطی با جاذبه کمتر مانند ماه، می تواند برای تولید کالاهای خاصی مانند کابل های فیبر نوری نیز مفیدتر باشد.متسگر می گوید: «این استدلال در میان است که ما زمین را نابود کرده ایم و اکنون می خواهیم ماه را هم نابود کنیم؛ اما من قضیه را این طور نمی بینم. منابع موجود در فضا میلیاردها برابر بیشتر از زمین است. فضا تقریبا همه کارهایی که انجام می دهیم را پاک می کند. اگر سیارکی را متلاشی کنیم و به گرد و غبار تبدیلش کنیم، باد خورشیدی آن را با خود می برد. ما واقعا نمی توانیم منظومه شمسی تخریب کنیم.»احتمالا پذیرفته ترین نظریه در مورد منشأ ماه این است که 4,5 میلیارد سال پیش، زمین جوان با سیاره ای به نام «تئا (Theia)» برخورد کرده و ماه پس از پرتاب به فضا در مدار زمین به دام افتاده است. گرد و غبار حاصل از این برخورد که در اطرف زمین پخش شده ، درنهایت دیسکی را شکل داده که با کپه شدن تبدیل به ماه شده است. اگر ما مانند مریخ، 2 قمر یا مانند زحل 62 قمر داشتیم، در مورد ماه این طور فکر نمی کردیم.

آرمسترانگ عکس هایی از آلدرین گرفت، اما آلدرین هیچ عکسی از آرمسترانگ نگرفت

آرمسترانگ عکس هایی از آلدرین گرفت، اما آلدرین هیچ عکسی از آرمسترانگ نگرفتزو ژیادوان، دانشمندی که در تمامی مراحل پروژه چانگ ای مشغول به کار بود، در سال 1983 در استان گوئیژو در جنوب غربی چین متولد شد. او به من می گوید: «در آن زمان، آنجا مکان بسیار محرومی بود.» او می گوید که به عنوان یک کودک وقتی متوجه شد که ماه هیولای عجیبی نیست که دنبالش می کند، کاملا مجذوبش شد. او شنید که خانواده اش در مورد مأموریت های آپولو با هم صحبت می کردند. اینکه آن مردان در ماه به سر برده بودند برای او قابل درک نبود. او از بزرگ ترها می پرسید که واقعا این طور بوده است. و وقتی آن ها گفته اش را تأیید کردند، تصمیم گرفت به یک فضانورد تبدیل شود. هدفی که هیچ فیلمی از استودیوی والت دیزنی را نمی تواند مقصرش بداند. او در سال 2006 مشغول کار در پروژه ی ماه چین شد. ژیادوان گفت: «هنوز آن لحظه را به یادآور می آورم که اولین تصویر چانگ ای 1 را به من نشان دادند.»مقاله های مرتبط:

  • فضانوردان آپولو 11 تقریبا فراموش کردند پیام صلح را روی ماه بگذارند
  • آخرین فضانوردی که به ماه رفته، تغییرات اقلیمی را انکار می کندزو می گوید که این تصور در سال 2007 در خلال اولین مأموریت مداری چین به زمین مخابره شد. «و اولین باری که چانگ ای 2 از نزدیک سیارک (4179توتاتیس) را رصد کند، هیچ کس تاکنون سیارکی را ندیده بود.» زو در سال 2015 به آمریکا رفت و اکنون در «مؤسسه علوم سیاره ای» در توسان کار می کند. او در بخشی از مأموریت ناسا مشارکت دارد که در حال مطالعه سیارک «بنو» است؛ سیارکی که ناسا آن را «اثر باستانی از روزهای نخست پیدایش منظومه شمسی» می داند. مانند همه ی افراد دیگری که ماه را مطالعه می کنند و با آن ها صحبت کردم او نیز عاشق کارش است. زو در مورد کار خود در مأموریت های چانگ ای گفت:«هر تصویری هیجان انگیز بود و هر کدام غافلگیرمان می کردند. واقعا هیجان زده ام و بسیار خوشحالم که این حرفه را انتخاب کردم.»آیا دوازده مردی که روی ماه قدم زدند و زمین را از دور دیدند، تصورات خیالی خود از ماه را از دست دادند؟ یکی دو نفر از این فضانوردان سابق (در میان آن ها باز آلدرین مدتی با افسردگی و الکلیسم دست وپنجه نرم کرد) بعدا گرفتار الکلیسم شدند، یکی از آن ها (ادگار میچل) «مؤسسه علوم معرفت بخشانه» را تأسیس کرد و یکی دیگری هم از آن ها (جیمز بنسن اروین) به واعظ اونجلیسم (شاخه ای از پروتستانتیسم) در آمد. یکی از فضانوردان (هریسون اشمیت) هم یک دوره به عنوان سناتور جمهوری خواه به مجلس سنا راه یافت و نقش انسان ها در تغییرات اقلیمی را انکار کرد. نیل آرمسترانگ یکی از معدود فضانوردانی (به ماه رفته ای) بود که عمدتا زندگی معتدلی داشت و اتفاق غیرمنتظره ای در طول عمرش رخ نداد. او به یک مزرعه نقل مکان کرد و به عنوان استاد دانشگاه سینسینتی مشغول به کار شد.نیل آرمسترانگ نزدیک به یک دهه پس از سفرش به ماه، در ترانه ای به نام «تعطیلات من (My Vacation)» نوشت:

    9 تابستون پیش، رفته بودم سری بزنم

    تا ببینم که ماه پنیر سبزه

    Nine Summers ago, I went for a visit.

    To see if the moon was green cheese.

    وقتی به اونجا رسیدیم، مردم روی زمین پرسیدند: «همون طوری بود؟»

    ما جواب دادیم: «نه پنیری داشت، نه زنبوری، نه درختی»

    When we arrived, people on earth asked: “Is it?”

    We answered: “No cheese, no bees, no trees.”

    سنگ و تپه داره و منظره ی دلفریبی

    از زمین قشنگی که می شناسیم

    There were rocks and hills and a remarkable view

    Of the beautiful earth that you know.

    اونجا جای خوبی برای دیدنه و مطمئنم که شماها

    وقتی برید اونجا حتما کیف می کنید.

    It’s a nice place to visit, and I’m certain that you

    Will enjoy it when you get to go.


  • محتوای این خبر به صورت خودکار از سایتهای مورد تایید ج.ا دریافت شده و بدون هیچ دخل و تصرفی نمایش داده می شود. اگر به هر دلیلی نیاز است که خبر حذف شود، لطفا از این لینک استفاده نمایید تا در اسرع وقت اقدام شود.
    اخبار مرتبط




     |  درباره ما |  ارتباط با ما |  تبلیغات |  آخرین پستها |  تیتراخبار |  خبرگزاریها |  صفحه اصلی | 

    مخبر جامعترین و بزرگترین سایت جمع آوری اخبار ایران می باشد که توسط موتور هوشمند جمع آوری و پیش پردازش اخبار هزاران فید خبری را جمع آوری نموده و در اختیار مخاطبان قرار می دهد.
    مخبر هیچگونه مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده نخواهد داشت.