مخبر - 1397/07/16 - به جای مبارزه با تئاتر تجاری، نقیض آن را بیافرینیم

به جای مبارزه با تئاتر تجاری، نقیض آن را بیافرینیم
تسنیم: این روزها حرف بر سر این است که تئاتر با تجاری شدنش پای سرمایه داری را به میان کشیده است و این به معنای مرگ هنر است؛ اما آنچه کنش بنکسی در حراج ساتبی نشان می دهد هنر می تواند در انحصار سرمایه داری احیا شود.
به جای مبارزه با تئاتر تجاری، نقیض آن را بیافرینیم

نخست : در حراجی ساتبی نقاشی «دختری با بادکنک» بنکسی که شهرت زیادی هم دارد به عنوان آخرین اثر عرضه شد و در نهایت چیزی بیش از یک میلیون پوند فروخته شد؛ اما رویداد اصلی قیمت بالای آن نبود. چرا که با نهایی شدن قیمت و فروش رفتن آن بلافاصله دستگاه خردکنی که در قاب نقاشی تعبیه شده بود فعال شد و نقاشی از درون آن گذشت و پاره های آن پایین قاب آویزان شد.»

این خبری است که روزهای گذشته در رسانه ها به همراه یک ویدئو منتشر شده است. تابلوی بنکسی، هنرمند ناشناس در یک رویه سرمایه داری به اثری بی ارزش بدل می شود؛ آن هم به واسطه یک دستگاه مکانیکی. دستگاهی که محصول انقلاب صنعتی است و انقلاب صنعتی نقطه جهشی برای تعییر رویکردهای سرمایه داری. به عبارتی بنکسی با ابزار سرمایه داری، در یکی از محبوب ترین بسترهای سرمایه داری، تابلوی گران قیمتش را از ارزشی تهی می کند که سرمایه داری آن را تأیید می کرده است. این ارزش البته یک پشتوانه نظری قوی نیز دارد: نظریه نهادی ویکی.

اگرچه نظریه نهادی ویکی تمرکزش بر متخصصان امر بوده؛ اما متخصصان هنر در عصر کنونی به بخشی از پروسه سرمایه داری بدل می شوند. آنان به صاحبان گالری کمک می کنند تا بتوانند با رد یا تأیید آثار هنری، قشر ثروتمند را به سوی گالری ها هدایت کنند و با توجه به نگرش آقا یا خانم منتقد، اثری را واجد ارزش بداند و آن را بخواند. در عصر حاضر نظریه نهادی از کارکرد آکادمیک خویش خارج شده است و متخصص اثر هنری بدل به عامل واسطه یا به عبارت ساده تر دلالی می شود. برای مثال در نمایشگاه تهمینه میلانی و قیمت گذاری عجیب آن، نقش مدیر سابق دفتر هنرهای تجمسی پررنگ بود. در یک پروسه هنری، یک مدیر هنری عامل واسطه را ایفا می کند و نتیجه البته تعطیلی نمایشگاه است.

در داستان بنکسی، می توان نگاهی به صفحه اینستاگرام این هنرمند نیز داشت. او اعلام کرده است در این رویداد ملهم از میخائیل باکونین، شاعر آنارشیست روس بوده است. او در حساب اینستاگرامی خود با انتشار ویدئوی خرد شدن تابلویش این جمله از پیکاسو را منتشر کرده "The urge to destroy is also a creative urge" که برگردان فارسی آن «میل ویران کردن هم ، میلی است خلاقانه» می باشد.

دوم این روزها در تهران و بالطبع در سراسر کشور حرف از تئاتر تجاری، چگونگی و چرایی رشدش زده می شود. دو نمایش گران قیمت با حضور ستارگان سینمایی سهم فراوانی از تبلیغات شهری تهران را در شمال شهر به خود اختصاص داده اند. هزینه بالای تولید و شرایط اجرایی به نحوی است که عده ای بر این باورند این شکل نمایشی در خدمت نظام سرمایه داری است. اگرچه اتکای تولیدکنندگان این گونه نمایش ها به اصل 44 قانون اساسی و خصوصی سازی است؛ اما با نگاهی به گذشته و حال و آینده چشم اندازها و سندهای فرهنگی، تجاری شدن فرهنگ چندان هم خوانی با اتفاقات اخیر ندارد.

چشم اندازهای فرهنگی کشور اساساً رویه ای ضدسرمایه داری دارند. این رویه نیز برآمده از شعائر انقلابی است که چندان آبش در جوی نظام سرمایه داری نمی رود. با این حال با فاصله گرفتن از ابتدای انقلاب، سرمایه داری آرام آرام در گوشه گوشه های عرصه های فرهنگی ظهور می کند و با افزایش یافتن میزان فروش آثار، به نظر قله های نامفتوح هنر، یک به یک فتح می گردید. در چنین شرایطی نگاه ها و نقدها از سوی ارزش هنری یک اثر، به سوی ارزش مالی آن پیش می رفت. برای مثال در آخرین تبلیغات فیلم «هزارپا»، از عباراتی بهره گرفته می شود که اساس آن میزان فروش و رکوردشکنی است. به عبارتی کمیت گرایی به تمامیت هنر ایران بدل می شود.

در مورد نمایش «بینوایان» حسین پارسایی نیز این اتفاق رخ می دهد. همانطور که نمایش «اولیورتوئیست» او با رایزنی ها برای میزان فروش ختم می شود و نگارنده نیز به واسطه داده های موجود حتی پیش بینی کرده بود این نمایش به چه میزان فروش خواهد داشت. این رویه به «بینوایان» نیز تسری می یابد و مدام با واژه میلیاردی از این اثر روی صحنه رفته یاد می شود.

اما مسئله مهم این است که آیا ارزش هنر وابسته به اقتصاد است یا محصول شعارهایی است که آن را احاطه می کند. برای مثال حسین پارسایی مدام در مصاحبه هایش می گوید در حال انجام یک فعل فرهنگی است، بدون آنکه مشخص شود فرهنگ به زعم او چیست. چرا که فرهنگ مفهوم صلب در معنا نیست و به واسطه بستر تعریفش، معانی متکثری پیدا می کند. از همین رو منتقدان پارسایی می گویند فرهنگ انتشاری از «بینوایان» چیزی جز فرهنگ سرمایه داری نیست و این تضاد با نگاه پارسایی دارد. پارسایی حاضر نمی شود اثرش را برآمده از سرمایه داری بداند، با اینکه همانند حراجی ساتبی و اثر بنکسی همه چیز برای برجسته شدن سرمایه داری مهیاست. حتی نام سالن اجرایی نیز فراتر از سرمایه داری می رود. واژه «رویال» به راحتی دال بر یک امر آریستوکرات است.

سوم در شماره اخیر مجله «زیباشناخت» ذیل مقاله ای با عنوان «خاص بودگی نقد و نیازش به فلسفه» مایکل نیومن به نقل از تامس کرو می نویسد «سالن پاریس که اولین بار در 1737 تشکیل شد آمیزه بس متنوعی از طبقات و تیپ های اجتماعی را گرد هم آورد. شرکت در تفریحات مشترک در اوقات فراغت برای بسیاری از ایشان نامأنوس بود». کرو می پرسد آیا انبوه آدم های گردآمده در لوور را می شد چیزی بیش از مجموعه افرادی وصف کرد که هیچ سنخیتی با هم نداشتند و موقت کنار هم قرار گرفته بودند؟ کرو از توصیفی معاصر نقل می کند:

در اینجا کارگر خرده کار ساوُآیی شانه به شانه آن نجیب زاده عظیم الشأن خوش پوش می ایستد؛ آن زن پارچه ورمالیده عطرهایش را با عطرهای بانویی عالی مقام معامله می کند و آن بانو مجبور می شود برای مقابله با بوی تند کنیاک ارزان قیمتی که در راهش پیچیده بینی اش را با انگشتانش بگیرد. صنعتگر بی فرهنگی که راهنمایی جز احساس طبیعی ندارد بیرون می آید و اظهار نظر صائبی می کند که بذله گوی نالایقی که کمی آن طرف تر ایستاده چون می شنود از خنده روه دبر می شود، آن هم فقط به خاطر لهجه خنده دارش. در همین اثنا، هنرمندی که در انبوه جمعیت پنهان شده معنای همه این ها را روشن می کند و از آن سود می برد.

معلوم است که آن «جمعیت» نه فقط حاوی افرادی ناهمگن؛ بلکه حاوی اعضای گروه هایی بود که روابطی تخاصم آمیز و پرتنش با همدیگر داشتند. کرو در ادامه به این سوال می پردازد که چه چیز این جمعیت «تجربی» انضمامی را تبدیل می کند به جماعتی یکپارچه و به طور مشخص نمایشگاه آثار هنری چگونه بدل می شود به «فضایی عمومی»؛ فضای جماعتی از قرار معلوم متحد، «حوزه ای عمومی» به جنبه ای هنجاری. بنا به رهیافت کرو باید به پیکارهایی توجه کنیم که در میدان گفتار بر سر انواع گوناگون نقاشی درمی گیرد؛ اما من می خواهم بر نقش معانی و بیان نوشته های نقد هنر تأکید کنم که روی سخن شان با جماعتی از مخاطبان بود که هنوز به وجود نیامده بودند.

نقدنویس به دو شیوه آن جماعت را «بازنمایی می کند». اول ازهمه نقدنویسان با اتخاذ زاویه دید بازدیدکننده عمومی نمایشگاه، جماعت را بازنمایی می کند. یعنی منظر کسی که نه هنرمند است نه مأمور نهاد نمایش دهنده آثار یا دولت. نقدنویسان از منظر هنرمندان نمی نویسند، هر چند سابق بر این گفتارهای راجع به هنر یا به قلم هنرمندان بود یا برای هنرمندان بود، در قالب بوطیقا یا متن های تعلیمی. نقدنویسان در مقام اعضای جماعت بازدیدکننده نمایشگاه می نویسند و بازدید خود را به قالبی دراماتیک درمی آورند. آثاری که از نظرشان را جلب کرده وصف می کنند و نیز در مواجهاتشان را با دیگر بازدیدکنندگان. نقدنویس از جهت دیگری هم جماعت بازدیدکنندگان را بازنمایی می کند».

چهارم نوشته نیومن بسیار به دیدگاه ویکی نزدیک است. او یک نهاد را به عنوان تعیین کننده معرفی می کند، هر چند تعریفش از نهاد مدنظر ویکی متفاوت است. او از منتقد به عنوان یک شاخص نام می برد که می تواند وضعیت را وصف کند. او با اشاره به نگاه کرو اوضاع را در یک شرایط اجتماعی شرح می دهد. نگاه نیومن به ماجرا نیز بسیار به همان وجه تجاری ماجرا معطوف است با این تفاوت که شرایط عرضه را با نوعی برابری همراه می کند. یعنی می گوید در سالن پاریس طبقات اجتماعی مختلف در کنار هم نظاره گر آثار هنری هستند، هر چند از آنان رفتارهای طبقاتی نیز سر می زده است. البته این نمایشگاه در آینده خود بدل به تجاری شدن هنر در قرن هجدهم می شود و در فرانسه همان دوران است که شکل بورژوازی تئاتر نیز ظهور می کند.

شکل اجتماعی هنر توصیف شده در بند سوم نقطه مغفولی است که در نقدها و رفتارهای ژورنالیستی علیه تئاتر تجاری صورت گرفته است. عموم نوشته ها بر این نکته اشاره دارد که این نمایش صرفاً برای طبقه خاصی از جامعه اجرا می شود و طبقه متوسط رو به پایین از آن بهره ای نمی برد. ریشه چنین دیدگاهی ابتدا ناشی از فرض گسترده بودن طبقه متوسط رو به پایین جامعه است. منتقدان حال و هوای افکار خود را حول این امر حفظ می کنند که نمایشی با چنین ابعادی می بایست در دسترس عموم قرار گیرد. حال باید پرسید چرا باید همه به این گونه آثار الطفات داشته باشند؟ پاسخ به نظر ساده است و آن هم همگن شدن نیازهای فرهنگی جامعه ایرانی است. جامعه ایرانی تئاتر را دیگر به مثابه یک بستر تعلیمی نمی بیند. از دید آنان تئاتر می تواند یک سرگرمی شبانه باشد با حضور چند ستاره. ستاره بودن یک بازیگر نیز صرفاً در میدان فکری بورژواها مستقر نشده است، دیوار خانه جوان پایین شهری هم مملو از عکس ستاره هاست. تفاوت صرفاً در سطح دسترسی است. سرمایه گذار میلیارد تماس مستقیمی با ستاره دارد و جوان پایین شهری تماس مجازی.

تئاتر تجاری و میل حرف زدن درباره آن نشان می دهد جامعه ایرانی حداقل در یک میدان خودمختار به همگرایی رسیده است و آن هم اشکال فرهنگی بورژوازی است. اگرچه این امر جدیدی نیست. پی یر بوردیو در کتاب «عکس، هنر میان مایه» به این پدیده می پردازد که چگونه طبقات اجتماعی فروتر تلاش می کنند رفتارهای مشابه طبقه بورژوا داشته باشند. بردویو با توصیف شکل عکاسی طبقات فروتر جامعه که فاقد بعد هنری مورد تأیید طبقه فراتر است، از یک تلاش مذبوحانه سخن می گوید که در نهایت جهان اثر عکاسان فرودست به عکس های خانوادگی و سفره غذا ختم می شود. این مسئله می تواند در مورد تئاتر تجاری نیز صادق باشد؛ چرا که ستاره ها برای عموم مردم ستاره هستند و چندان طبقه اجتماعی آن را مرزبندی نمی کند. میل به رفتن به اسپیناس پالاس، میلی عمومی است و این به زعم نگارنده محلی مجادله است.

پنجم هریسون و سینیتا وایت، دو جامعه شناس آمریکایی در سال 1966 در کتاب مختصر خود، «بوم ها و حرفه ها: تغییرات نهادی در جهان نقاشی فرانسوی» به این مسئله می پردازند که چگونه اهمیت یافتن هنر در فرانسه قرن نوزدهم، ساختار آکادمی و سلبی بودن نظر اهالی آکادمی منجر به محبوب شدن امپرسیونیسم و ثروتمند شدن نقاشان مدرن شد. اگر به بند سوم بازگردیم، جایی که نیومن درباره نمایشگاه پاریس سخن می گوید، می توانیم گذری تاریخی به فرانسه قرن نوزدهم داشته باشیم. زمانه ای که به واسطه خرید و فروش بالای نقاشی در فرانسه رشد نقاشان چشمگیر می شود؛ اما آکادمی از نسل جدید استقبال نمی کند و سطح نقاشی مطرودان را نازل می داند. در مقابل بازار امپرسیونیست های طرد شده را با جان دل می پذیرد؛ چرا که نقاشی های ارزان قیمت آنان بازار فروش جذاب تری در طبقه متوسط دارد. همان طبقه ای که می خواهد همچون بورژواها با اثر هنری خودنمایی کند، فرصتی برای داشتن نقاشی ارزان قیمت دارد؛ فارغ از اینکه درکی از آن داشته باشد یا خیر. مسئله بر سر داشتن و قدرت یافتن است.

در ایران امروز، تئاتر مهمترین هنری است که می تواند محل رقابت میان طبقات اجتماعی شود. آیین تئاتر رفتن به عنوان یک رفتار بورژوایی می تواند به کلیت جامعه تعمیم یابد، هر چند فرودست به سلیقه فرادست توجه دارد. برای همین است که در نمایش «می سی سی پی نشسته می میرد» پیش از آنکه بلیت های گران کف سالن وحدت به فروش رسد، بالکن های ارزان تر از کف به فروش می رود. طبقه فرودست می خواهد همان کاری را کند که فرادست می کند؛ اما به زعم نگارنده پایان این رویه خوش است. فرودست نمی تواند به این مسیر ادامه دهد؛ اما به مسیر تئاتربینی خود ادامه می دهد.

اگر رجوعی به سال های ابتدایی دهه 90 داشته باشیم به خوبی می توان دریافت که بازار تئاتر ایران در حال اشباع شکل تجاری دایره ده بود؛ اما از دل ماجرا نسل جوانی بیرون آمد که جنس تازه ای از مخاطب را به تئاتر کشاند. نوید محمدزاده در نقش ژاور این روزها، روزگاری در شکل آوانگارد تئاتر، نمایش «ویران» را بازی می کرد. اشکان خیل نژاد که روزگاری دستیار حسین پارسایی را در «اولیور توئیست» می کند، پیشتر در تالار مولوی عرض اندام می کند. محمد مساوات، جابر رمضانی، یوسف باپیری، مرتضی میرمنتظمی ، پوریا کاکاوند، نیما نادری، برادران رشادت، پیام لاریان و صدها جوان فعال در حوزه تئاتر، محصول قیامی علیه تئاتر تجاری هستند. اگرچه این روزها برخی از آنان به واسطه بازار تئاتر جذب تئاتر تجاری شده اند؛ اما عطف به نوشتار وایت ها می توان گفت در سده جدید این امید وجود دارد که تئاتری آوانگارد با مخاطبان تازه شکل خواهد گرفت که گونه نمایشی تجاری را مغلوب می کند. آیا کسی از کارهای آروند دشت آرای در حافظ حرف می زند؟ کسی به یاد می آورد روزگاری در ایرانشهر پلنگ صورتی و تن تن بالا و پایین می کردند؟ در عوض بخش مهمی از تئاتربین ها می دانند روزگاری «قصه ظهر جمعه» در تئاتر شهر شکل تازه ای از رئالیسم اجتماعی را رقم زد.

تئاتر تجاری شاید کمر بخش مهمی از جامعه تئاتری را به واسطه ریزش مخاطب و سوق دادن بازار به یک سو شکسته باشد؛ اما تداومش به معنای از بین بردن خویش است. تئاتر تجاری برای آینده خود برنامه ای ندارد؛ مگر اینکه نقیض خود را ببیند. پس بهتر است به جای مبارزه با تئاتر تجاری، نقیض آن را بیافرینیم. این یک مبارزه دیالکتیکی است. جامعه امروز سنتز رفتارهای ماست؛ پس بهترین کار، بهترین کنش است. کنشی که بنکسی اتخاذ می کند و در بستر سرمایه داری، سرمایه را ویران می کند تا سرمایه فرهنگی خویش را بیافریند.


محتوای این خبر به صورت خودکار از منبع خبر که مورد تایید ج.ا می باشد اخذ گردیده و بدون دخل و تصرفی نمایش داده می شود. اگر به هر دلیلی نیاز است که خبر حذف شود، لطفا آدرس خبر را از طریق ارتباط با ما اطلاع دهید تا در اسرع وقت اقدام شود. با تشکر
کلیدواژه های این خبر
ثروتمند   گران   تجاری   قیمت گذاری   پوند   تئاتر   حراج   هنرمند   شهرت   شاعر   پیکاسو   خصوصی سازی   هنری   نقاشی   گالری   اینستاگرام   متخصصان   گران قیمت   تهمینه میلانی   قانون اساسی   میزان فروش   قاب نقاشی   آثار هنری   فرهنگی   انقلاب صنعتی   داستانی   نمایشگاه   سرمایه  
اخبار مرتبط
گشایش سومین دوره اکسپوی «آثار هنری تبریز»
ایکنا
«خورشید» و «ماه» در تهران به حراج گذاشته می شود
مهر نیوز
کپی کاری نفس اقتصاد هنر را بریده است
ایران آنلاین
فعالیت 10 گالری هنری در تبریز ضرورت حمایت از آثار هنری در راستای توسعه اقتصاد هنر
سایت جماران
مردم مشتری نمایش های لاکچری هستند؟
جهان نیوز
مشهورترین نقاشی های سهراب سپهری در موزه های جهان /عکس
ملیت
حراجی که قیمت هایش با نرخ 2 سال پیش برابر است
حزب الله نیوز
مشهورترین نقاشی های سهراب سپهری موجود در موزه های جهان
نیک صالحی
حراجی که قیمت هایش با نرخ 2 سال پیش برابر است/ فروش 285 اثر
فیدوس
نقاشی های سهراب سپهری در موزه های جهان + عکس
تدبیر 24
گالری ها به قبرستان آثار هنری تبدیل شده اند
شبستان
تجارت هنر؛ مرگ یا احیا
تسنیم
بنکسی، هنرمندی که تابلوی 1 میلیون پوندی اش را خرد کرد!
برترین ها
نقاشی های سهراب سپهری در موزه های جهان
فرادیبد
شاهزاده توده ها
ایران آنلاین
رکورد فروش نقاشی هنرمندان آسیایی شکست
همشهری آنلاین
هنرمند چینی رکورد فروش نقاشی هنرمندان آسیایی را شکست
رویداد 24
لکه سیاه بر تارک هنرهای تجسمی/ پرونده تهمینه میلانی مفتوح می ماند
مهر نیوز
قاب های رکوردشکن
فصل تجارت
از سیر تا پیاز نمایشگاه نقاشی تهمینه میلانی
عصر ایران
تهمینه میلانی راه اشتباهی را برای دفاع از خودش انتخاب کرد | یادگرفتم حرفم را بزنم،سانسور نشوم!
دیباچه
قیمت گذاری نقاشی های تهمینه میلانی بر چه اساسی بود؟
پارس نیوز
ملانوروزی: قیمت گذاری‎ها ارتباطی به نقاشی های تهمینه میلانی و هنر او ندارد
پارس نیوز
برای تابلوهای تهمینه میلانی رِنج قیمت پیشنهاد دادم
الف
یک اظهار نظر جدید در ادامه حاشیه های نمایشگاه تهمینه میلانی
فرارو
برای تک تک تابلوهای تهمینه میلانی قیمت ندادم/یک رِنج پیشنهاد دادم
مهر نیوز
سرمایه گذاری اصلی سرمایه داران بزرگ دنیا بر آثار هنری است
ستاره نیوز
فیلم هایی که نباید می ساخت!
نصف جهان
جنجال نمایشگاه نقاشی های تهمینه میلانی، از آغاز تا لغو
خبر نو
حق نداریم به دیگران بگوییم نقاشی نکن و نقاشی هایت را نفروش
پارس نیوز
واکنش هنرمندی که گویا تابلوهایش کپی شده!
پارس نیوز
نمی توان گفت نقاشی نکن و نقاشی ات را نفروش!
ایسنا
ماجرای جنجال نقاشی های "تهمینه میلانی"
فرادیبد
رسوایی هنری تهمینه میلانی خبرساز شد +سند
خبرنامه دانشجویان
جنجال نمایشگاه تهمینه میلانی؛ کپی کاری یا الهام؟!
جام نیوز
نمایشگاه خانم کارگردان چگونه تعطیل شد؟
نصف جهان
اعتراض هنرمندان باعث تعطیلی نمایشگاه تهمینه میلانی شد
نصف جهان
دستِ کپی کار تهمینه میلانی رو شد +عکس
ریشه
نقاشیهای "تهمینه میلانی" جنجال به پا کرد!
خلیج فارس
نقاشی های "تهمینه میلانی" جنجال به پا کرد!
فرارو
اخبار مرتبط
bltایکنا : گشایش سومین دوره اکسپوی «آثار هنری تبریز»
bltمهر نیوز : «خورشید» و «ماه» در تهران به حراج گذاشته می شود
bltایران آنلاین : کپی کاری نفس اقتصاد هنر را بریده است
bltسایت جماران : فعالیت 10 گالری هنری در تبریز ضرورت حمایت از آثار هنری در راستای توسعه اقتصاد هنر
bltجهان نیوز : مردم مشتری نمایش های لاکچری هستند؟
bltملیت : مشهورترین نقاشی های سهراب سپهری در موزه های جهان /عکس
bltحزب الله نیوز : حراجی که قیمت هایش با نرخ 2 سال پیش برابر است
bltنیک صالحی : مشهورترین نقاشی های سهراب سپهری موجود در موزه های جهان
bltفیدوس : حراجی که قیمت هایش با نرخ 2 سال پیش برابر است/ فروش 285 اثر
bltتدبیر 24 : نقاشی های سهراب سپهری در موزه های جهان + عکس
bltشبستان : گالری ها به قبرستان آثار هنری تبدیل شده اند
bltتسنیم : تجارت هنر؛ مرگ یا احیا
bltبرترین ها : بنکسی، هنرمندی که تابلوی 1 میلیون پوندی اش را خرد کرد!
bltفرادیبد : نقاشی های سهراب سپهری در موزه های جهان
bltایران آنلاین : شاهزاده توده ها
bltهمشهری آنلاین : رکورد فروش نقاشی هنرمندان آسیایی شکست
bltرویداد 24 : هنرمند چینی رکورد فروش نقاشی هنرمندان آسیایی را شکست
bltمهر نیوز : لکه سیاه بر تارک هنرهای تجسمی/ پرونده تهمینه میلانی مفتوح می ماند
bltفصل تجارت : قاب های رکوردشکن
bltعصر ایران : از سیر تا پیاز نمایشگاه نقاشی تهمینه میلانی
bltدیباچه : تهمینه میلانی راه اشتباهی را برای دفاع از خودش انتخاب کرد | یادگرفتم حرفم را بزنم،سانسور نشوم!
bltپارس نیوز : قیمت گذاری نقاشی های تهمینه میلانی بر چه اساسی بود؟
bltپارس نیوز : ملانوروزی: قیمت گذاری‎ها ارتباطی به نقاشی های تهمینه میلانی و هنر او ندارد
bltالف : برای تابلوهای تهمینه میلانی رِنج قیمت پیشنهاد دادم
bltفرارو : یک اظهار نظر جدید در ادامه حاشیه های نمایشگاه تهمینه میلانی
bltمهر نیوز : برای تک تک تابلوهای تهمینه میلانی قیمت ندادم/یک رِنج پیشنهاد دادم
bltستاره نیوز : سرمایه گذاری اصلی سرمایه داران بزرگ دنیا بر آثار هنری است
bltنصف جهان : فیلم هایی که نباید می ساخت!
bltخبر نو : جنجال نمایشگاه نقاشی های تهمینه میلانی، از آغاز تا لغو
bltپارس نیوز : حق نداریم به دیگران بگوییم نقاشی نکن و نقاشی هایت را نفروش
bltپارس نیوز : واکنش هنرمندی که گویا تابلوهایش کپی شده!
bltایسنا : نمی توان گفت نقاشی نکن و نقاشی ات را نفروش!
bltفرادیبد : ماجرای جنجال نقاشی های "تهمینه میلانی"
bltخبرنامه دانشجویان : رسوایی هنری تهمینه میلانی خبرساز شد +سند
bltجام نیوز : جنجال نمایشگاه تهمینه میلانی؛ کپی کاری یا الهام؟!
bltنصف جهان : نمایشگاه خانم کارگردان چگونه تعطیل شد؟
bltنصف جهان : اعتراض هنرمندان باعث تعطیلی نمایشگاه تهمینه میلانی شد
bltریشه : دستِ کپی کار تهمینه میلانی رو شد +عکس
bltخلیج فارس : نقاشیهای "تهمینه میلانی" جنجال به پا کرد!
bltفرارو : نقاشی های "تهمینه میلانی" جنجال به پا کرد!
پستهای شبکه های اجتماعی مرتبط




 |  درباره ما |  ارتباط با ما |  تبلیغات |  آخرین پستها |  تیتراخبار |  خبرگزاریها |  صفحه اصلی | 

مخبر جامعترین و بزرگترین سایت جمع آوری اخبار ایران می باشد که توسط موتور هوشمند جمع آوری و پیش پردازش اخبار هزاران فید خبری را جمع آوری نموده و در اختیار مخاطبان قرار می دهد.
مخبر هیچگونه مسئولیتی در قبال محتوای منتشر شده نخواهد داشت.